|
|
İki ilçeyi birbirine bağlayan asfalt yoldan köy yoluna ayrıldığımda, sanki başka bir dünyaya girmiş gibiydim. Kavurucu sıcak bu yolda yoktu, çünkü yolun sağı solu ağaçlarla süsülenmiş sanki güneş yolu yakmasın der gibi gölge ediyordu. Büyük bir tabela ile “köyümüze hoş geldiniz” yazıyordu.
Köy evleri yol kenarına dizilmiş şehir görüntüsü veriyordu. Bu kısımda evler bahçe içerisinde çevresi çitle çevrilmiş içerisinde çeşitli ağaçları barındırıyordu. Köye giden asfalt yolu takip ettiğimde yolun solunda sağlık ocağı yazan bir tabela sağlık ocağı bahçe içinde kavak ağaçları ve yeni yetişmekte olan dut ağacına sanki arkadaşlık ediyorlardı. Yolun solunda tarihi olmasa da tarih süsü verilmiş çeşme, ağaçlar ve çiçekler vardı. Yolun solunda çocuklar için yapılmış park köy girişine değişik bir enstantane vermişti. Daha sonra köyün merkezine giden sokaklar vardı yol üçe ayrılıyordu. Asfalt yol belli ki köyün merkezine gidiyordu. Burada köye köy dememiz için yapılmış eski tarih kokan evleri vardı. Köyün eski yerleşim yeri başlıyordu yol T şeklinde ikiye ayrılıyor karşımızda köy kahvesi vardı kahve önünde insanlar sohbete dalmışlar kahvenin yanında kapısı yarım açık bir köy bakkalı vardı müşterilerini bekliyordu. Ok işareti bakkalı gösteren bisküvi kutusuna yazılmış “ekmek bulunur” ibaresi telefon direğine iliştirilmişti. Kahvenin karşısında başka bir bakkal vardı. Bu köyde dört tane bakkal varmış. İçimizden geçen demek ki büyük köy.
Yukarı doğru giden yola devam ettiğimde eski ev aralarına sıkışmış büyükçe bir meydan, bu meydan köyün bir nevi buluşma noktası imiş. Şehre gidecek münübüsler buradan kakarmış, Pazar yeri kurulurmuş. Meydanda güzel bir çeşme, yaşını bilmediğimiz bir dut ağacı yüzyıllardır bu meydanda yaşanan olayların tek şahidi idi. Meydana açılan evlerin kapıları kapalı idi burada yaşayanlar artık ya tarih olmuşlar yada evlerini köyün dışına taşımışlardı. Burada asfalt yol son buluyor, birbirine bitişik evler arası beton yapılmış, adeta köyün toprak kokan sokakları tarihe yenik düşmüş ama temizlik açısından tartışılmaycak kadar temiz. “bal döksen yalanır” misali. Meydandan üç sokak ayrılıyor, ben üçüncüsüne gitmeyi tercih ettim bu sokak camiye gidiyormuş. Evlerin önüne konulmuş çöp bidonları köyün temizliğe verdiği önemin kalite belgesiydi. Camii minaresi, abdest alma yeri, misafirhanesi ile mükemmel bir uyum içindeydi. Taş duvarlardan yapılmış evler, süs olarak verilmiş çıkmalar, kapıların yanına yapılmış taştan oturma yerleri çamur ile sıvası yapılmış ve kireçten yapılmış değişik görüntüleri vardı.
Köyde eğer bir kişi ev yaptırıyor ise bütün köy orada sanki kendi evi gibi çalışıyor. Bir kişi kendine araç mı alıyor, hemen elinde bir kenara bir gün dar günümde bana yardımcı olur dediği parasını hemen ihtiyaç sahibine götürür verirmiş. Bayramlarında dargınlar barışır, yaşlı ve hastalara ziyarete gidilirmiş. Düğünlerinde kazanlarla yemek pişer, bütün köylü davet edilir, gelmeyenlerde evlere servis yapılırmış.
Bu köyde kavga yok, gürültü yok, su nöbetinden dolayı kimse kavga etmiyor. Bu köyde, herkes kendi işinde çalışan çalıştıran insanlar yaşıyor. Kendi kendime bir an bu rüyanın bitmemesi için ALLAH’A içimden dua ediyordum.
ENDER ÇETİN
(İzinsiz bu yazıyı koyduğumuz için Ender kardeşimizden özür diliyoruz.)
|
|
|
Derneğimiz
